"Hasil tidak akan mengkhianati usaha"
Sekarang, nilai jadi bahan pembicaraan yang cukup sensitif (buat saya). Dah macem ngomongin pilkada lah, bawaannya pada baper. Mungkin itu hal yang membanggakan buat sebagian orang yang nilainya di atas rata-rata. Tapi buat saya, itu bukan hal yang penting untuk dibahas apalagi dibandingkan.
Memang setiap school atau department punya kebiijakan masing-masing dalam pemberian nilai. Itu makanya, tolong jangan banding2in dong. Mungkin awalnya ga ada niat buat bandingin, tapi kan sayanya baper. Jadi saya lebih memilih buat ga komentar. Egois? Biarin! Toh apa untungnya buat kalian tau nilai saya?
Tapi jadinya aku makin mikir. Cek kebacute aku. Sesusah itukah essaynya? Atau sekosong itukah otak saya? Udah berusaha belajar, baca, ngurangin jalan n jajan #eh, tapi kok ya ngerasa ga ada perkembangan yang signifikan. Mau sampe kapan kayak gini terus? Dah siap nanti balik Indo dibilang percuma sekolah jauh-jauh kalo ga ada hasilnya. Kalo kualitasnya masih sama kayak sebelum sekolah. Cuman ngabisin uang negara aja.
Woalah, bukannya menyesal atau gak bersyukur. Banyaaaaak hal yang saya dapet di sini. Ga ada alasan untuk ga bersyukur (sebenernya..). Cuman kok kalo deket sama sesama awardee kayak ngerasa gimana gitu. Kayak ada di antara ujung tebing, tinggal kenak angin aja wes njlungup nang jurang. Saiki piye cara ben masio kenek angin ga njlungup. GOLEK CEKELAN. Lek ngga, yo blajar MIBER :).